Amerika en wapens
Amerika heeft iets met wapens. Als land van vrijgevochten pioniers, was het 200 jaar geleden belangrijk om je te kunnen verdedigen tegen overvallers en dieven. Maar nu leven we in de 21ste eeuw en is Amerika al lang geen land van onbeperkte vrijheid en wetteloosheid meer. Terwijl de gemiddelde burger nog altijd heel gemakkelijk aan een vuurwapen kan komen.
Sommigen vinden dat Amerika zijn verworven vrijheden ten aanzien van de verkrijgbaarheid van wapens moet opgeven. Wapens zouden alleen voorbehouden moeten zijn opsporingsdiensten en het leger. Maar daar is de machtige wapenlobby, verenigd in de National Rifle Association (NRA) het natuurlijk niet mee eens. Amerikanen hebben recht op hun wapen en hebben het recht om zichzelf te verdedigen.
De schattingen van het vuurwapenbezit in de VS lopen uiteen van zo’n 200 tot 250 miljoen stuks onder de burgerbevolking. Waarschijnlijk heeft zo’n 40 tot 50% van de Amerikanen thuis wel pistool, revolver of geweer liggen.
Een fotograaf, Kyle Cassidy, vroeg zich af wie deze mensen zijn. Hoe ze eruit zouden zien, waar ze wonen en wat ze doen in het dagelijks leven. Hij wilde een boek maken met zo’n honderd foto’s van wapenbezitters in Noord-Amerika. Al snel stroomde zijn postbus over van brieven en mailtjes uit het hele land. Iedereen wilde wel op de foto met zijn of haar vuurwapen. Het project werd groter dan de fotograaf ooit had kunnen dromen.
Regisseur Michael Moore maakte in 2002 een spraakmakende documentaire over de Amerikaanse geweldscultuur, gebaseerd op het vuurwapendrama in Littleton.Met de film Bowling for Columbine richt Moore zich nu op een veelkoppig monster: de Amerikaanse geweldscultuur. Het uitgangspunt is simpel: waarom komen er jaarlijks meer dan elfduizend Amerikanen door kogels om het leven en in Canada en de grote Europese landen een paar honderd? Wat volgt is een bizarre tocht langs de uitwassen van de Amerikaanse geweldscultuur. Moore bezoekt met een slachtoffer van de schietpartij op de Columbine highschool – waar twee leerlingen in 1999 een slachting aanrichtten – de supermarkt K-Mart, waar kogels vrij te koop zijn.
Ook bezoekt hij een bank, waar iedereen die een rekening opent een geweer als welkomstgeschenk krijgt. Met een compilatie van archiefbeelden van Amerikaans militair ingrijpen in de laatste vijftig jaar in Zuid-Amerikaanse en andere landen, betoogt Moore dat Amerikanen niet alleen in eigen land maar ook in internationale relaties eerst schieten en dan praten. De media creëren met hun hysterische aandacht voor geweld een angstcultuur, die wapenfabrikanten geen windeieren legt. De climax van de film is Moore’s bezoek aan Charlton Heston, die als voorzitter van de wapenlobbyclub National Rifle Association mag uitleggen waarom hij met een geweer onder zijn kussen slaapt. De stamelende Heston lijkt niet bestand tegen Moores guerrilla-aanpak en sneuvelt in het verbale vuurgevecht. Hieronder het fragment. Kijk en oordeel zelf.
Bowling for Columbine is een duizelingwekkende tocht door de Amerikaanse geweldscultuur. Een mix van reclamefilmpjes, historisch beeldmateriaal en haast ondraaglijke videobeelden vormen een pamflet dat aankomt als een mokerslag. Het is Moore’s verdienste dat hij in Bowling for Columbine zichtbaar maakt hoe diep het geweld geworteld is. Soms gaat hij te ver en zet hij zaken wat al te zwaar aan. Maar dat is omwille van de symboliek en de duidelijkheid. Hij houdt de Amerikanen een spiegel voor: deze idioten zijn wij. We hebben een cultuur gecreëerd waarin een zesjarige met een geweer naar de kleuterschool kan wandelen om een andere zesjarige dood te schieten.
Hoewel de NRA hier natuurlijk heel anders over denkt en Moore gewoon een Amerikahater vindt, die leugens verspreid.
Wat is dat toch met Amerikaanse auto's? Glimmend van het chroom en grommend met hun enorme V8-motoren staren ze ons monsterlijk aan. Ze hebben het bochtenwerk van een baksteen, maar op de lange stukken rechtdoor is het heerlijk cruisen. Lees alles over je favoriete Amerikaanse automerken onder het kopje Amerikaanse autoindustrie.